Zijn zoals je bent.

Vandaag bij een collega een heerlijk ontspannende en verhelderende cranio-sacraalsessie ontvangen. Dat gaat niet alleen over fysiek ontspannen, maar ook over wat zit erachter? Waar komt die spanning vandaan en wat gebeurt er met je als er ontspanning komt?

Bij zulke sessies kom ik altijd weer patronen van mijzelf tegen. Ik handel volgens een patroon, maar waarom eigenlijk? Is de houdbaarheidsdatum van dit patroon niet allang verstreken?

Soms als ik naar mijn kinderen kijk, denk ik, goh wat moeten zij nog veel leren.

Maar kijk ik nog beter, dan komt er opeens een ander inzicht. Mijn meiden zijn zoals ze zijn en zoals ze horen te zijn.

Zitten (nog) niet vast in patronen, behalve in patronen die ik als opvoeder misschien al gecreëerd heb (oeps…).

Kinderen zijn zo wijs: ik ben zoals ik ben. 

Nu ik nog… niet het patroon volgen van anderen, van opvoeding, van leraren.

Zijn zoals je bent. Kan toch niet zo moeilijk zijn ?

Voel je goed, kijk naar...een ander!

Jezelf zijn, leven vanuit jouw eigen kracht. Geluk uit jezelf halen, en zo weet ik er nog wel een paar. 

Elke dag in de massage-praktijk ben ik hier mee bezig.

Maar soms liggen de zaken net even anders.

Zo kwam ik vandaag een pashokje uit in een nieuwe broek en shirt. Heel kritisch stond ik mijzelf te bekijken in die enorme passpiegel. Hmm kan dat echt wel, heb ik niet een buikje in dit shirt, geen dikke kont in deze broek?

Naast mij kwam een dame het pashokje uit met een hele leuke jurk, stond haar oprecht goed. Maar ach… opeens viel mijn buik en kont helemaal in het niets.

Geluk uit jezelf halen, zelf zorgen voor een goed gevoel maar oh wat heerlijk als je daar soms een ander stiekem heel even voor kan gebruiken…….

Spiegeltje spiegeltje.

Mopper mopper als de kinderen weer eens van allerlei andere dingen doen dan wat ze eigenlijk zouden moeten doen.

Niet spelen tijdens het eten, kleed je nou verder aan in plaats van je lego afbouwen...

Totdat ik 1 opmerking naar mijn hoofd kreeg: "mam, als je zegt dat we gaan, dan gaan we ook!"

Ja maar, als ik toch nog even de was inzet dan is hij klaar als we terug komen. En als ik toch naar boven loop dan kan ik gelijk dit meenemen en direkt opruimen. Dat heet multi-tasken...

Oeiiii. Bij mij heet het multi-tasken en bij de kinderen heet het niet kunnen focussen en snel afgeleid. Bij mij heeft het een hoger doel (namelijk vooruit zien), bij de kinderen is het onnodig om andere dingen erbij te doen.

Oeps, bepaal ik dat? Hebben zij ook niet een hoger doel voor zichzelf ? (namelijk dan kan ik later direkt verder spelen of...).

Spiegeltje, spiegeltje. Ik heb weer wat geleerd.

Dus als ik nu zeg We gaan! Dan gaan we. Als ik roep Eten! Dan eten we. Goh wat een rust geeft dat. 

Gewoon even niet.

Tijd voor een nieuw blog vond ik. Maar waarover?
Tijdens het 8 uur journaal zat ik te luisteren naar een zogenaamde deskundige die alles wat hij vertelde met 3 extra zinnen benadrukte. Hij maakte zijn punt, dus waarom nog al die extra zinnen?
Irritant vond ik dat.
Wat wordt er veel gezegd zonder dat dat hoeft. Ik heb daar zelf ook lang aan meegedaan. Bang dat er stiltes zouden vallen en dan onnodige dingen gaan zeggen: "goh wat is het nat buiten." Of "goh, het is echt druk hier" of meer van dat soort info. Alsof de ander dat nog niet opgevallen was.
Dus waarom weer een blog als er gewoon even niets te melden is? Waar ben ik bang voor als ik even niets zeg?
Gewoon even niks, gewoon even stil...he heerlijk!

Jezelf zijn.

Mijn missie in de praktijk is om mensen weer zich zelf te laten zijn. Te laten voelen hoeveel spanning er in het lichaam is en om te kijken of dat op dit moment nog nodig is of kun je gewoon zijn wie je bent.
Maar toen kwam er een bezoeker die mijn missie even aan het wankelen bracht.
"Jezelf zijn" zei hij en het was even stil.
Hij vroeg of ik alle diploma's aan de muur echt nodig had om mijn beroep goed uit te kunnen oefenen. Na even nadenken antwoordde ik dat dat niet zo was. Een paar wel, maar een paar diploma's zijn er ook omdat er mensen zijn die dmv een diploma zekerheid willen of ik echt wel weet waar spieren zitten of waar reflexpunten te vinden zijn.
Dat bevestigde hij en dacht zelfs dat 95% van alle mensen afgaan op zo'n papiertje zonder echt af te gaan op jou als persoon zelf. Deze bezoeker had ontdekt dat hij in die wereld leefde. Een wereld waar het draait om titels, vandaag ben je heel wat maar zeg je iets wat niet past bij de verwachtingen van je titel dan ben je morgen niks meer. En in die wereld verdiende hij wel zijn geld,
hoe kun je dan jezelf zijn?
Ja, daar stond ik dan. Hoe kan ik vanuit mijn praktijk daar nu wat aan doen?
Al snel werd mijn gevoel voor mijn missie alleen nog maar versterkt. Je kunt jezelf zijn, voel of alle spanning in je lijf nog nodig is. Op het moment dat je kunt ontspannen, doe het dan ook. En als je vindt dat je een rol moet spelen kun je die gaan spelen met de bijbehorende spanningen, maar... daar kies je op dat moment zelf voor.
Ik kan je laten voelen hoe je jezelf kunt zijn, maar heb jij het lef om daadwerkelijk jezelf te worden?
Als er 1 schaap over de dam is, hoeveel drs. en professorschapen zullen er dan volgen?

Wat een bloem al kan doen.

Met 2 dochters voor een bloemenkraam ontstond er een aardige discussie over welke bloemen we wilden kopen. Ik ging voor tulpen, maar de dames vonden een gemengde roodkleurige bos echt veel mooier.
De koopman stond het met een schuin oog te bekijken en vroeg maar niks.
Mijn poging om recht op de tulpen af te lopen werd onderuit gehaald met een 'nu ben ik aan de beurt om te kiezen hoor. '
Ik vond het geen mooie bos, het was voorverpakt in zo'n benzinepomp-papiertje.
Ergens streelde het mijn ego dat mijn liefde voor bloemen blijkbaar doorgegeven is en daarom ging ik overstag. De gemengde rode bos.
Maar eigenwijs als ik ben nam ik toch ook 'mijn' tulpen mee, want dat zat in mijn hoofd.

Eenmaal thuis staat alles nu mooi in de vaas en verhip: die gemengde bos staat toch mooi! Heel verrassend, fris en eens een keer heel wat anders.
Elke keer als ik de kamer binnen kom, geniet ik weer.

Je eigen starre ideeën loslaten, en openstaan voor anderen. Goh wat kan dat een verhelderend, verrassend effect hebben!

Go for It! Of toch niet?

Een nieuw jaar, een nieuwe start. Herstelt van een knieblessure, nieuwe hardloopschoenen aan laten meten en dus gaan! Helaas is mijn loopmaatje nog wel geblesseerd, dus ik moet het even in mijn eentje doen.
Iphone aan de arm, runkeeper.com geinstalleerd zodat ik na elke km op de hoogte wordt gehouden van afstand en snelheid. Oortjes in en lekker op muziek een stukje rennen.
Ik ben er klaar voor.
Verdorie waarom wappert dat snoertje de hele tijd tegen mij aan? Even stoppen en snoertje in mijn shirt proppen, zo klaar en verder.
Jemig, de ontvangst valt uit. Dan maar eigen muziek opzoeken en weer gaan.
Best lastig die verschillende ritmes in de nummers.
Oke. lekker nummer nu, dus rennen maar. Nee he, gaat de telefoon. Ik neem natuurlijk niet op want ik ben nu met hardlopen bezig en niet met andere dingen. Zal de muziek nu vanzelf weer aangaan of hoe werkt dat met zo'n iphone ?
Ja we kunnen weer, goh toepasselijk Another 45 miles to go van Golden Earring. Nou ik niet hoor 5 km is vandaag genoeg. Oh Runkeeper begint te praten. 2Km, average speed ... en current speed...
Waarom blijft dat recheroortje nou niet zitten? Heb hem al 4 keer goed gedaan, links zit beter.

Voor mij loopt een man, jaar of 65 denk ik. wat loopt hij mooi steady. 1 Ritme, stevige pas, armen rustig naast zijn lichaam. Na een paar minuten loop ik naast hem. "U ziet eruit als een ervaren loper", hoor ik mezelf zeggen door de muziek. (Als ik mijn oortjes uithaal krijg ik ze zeker niet meer goed).
Ach, zegt hij. Je moet niet zo hard willen gaan. Gewoon rustig lopen en genieten.
"Hoever gaat u vandaag meneer?'" Ik denk een kilometer of 15", zegt hij "Zoiets of iets meer of iets minder.

Een kilometer of 15 denk ik? Zover in alle rust?? Dat moet heerlijk zijn. Ik ben al blij als ik vandaag de 5 haal. Mijn gedachtes lezende zegt deze man: rustig aan, je wilt veel te snel.

En opeens heb ik het weer: Ilse, waar ben je in hemelsnaam mee bezig? Ik stop direkt. Ruk die oortjes uit de iphone en berg ze op. Haal diep adem, kijk naar de mooie bomen en lucht om me heen en start opnieuw. Lekker rennen in rustig tempo. Ik en het bos op een woensdagmorgen. Alsof alle vogels mij toefluiten. In een cadans hoor ik steeds de wijze woorden, rustig lopen en genieten.
Meer is niet nodig, zo simpel en ik trapte er weer in.