Kerst gaat voor velen gepaard met stress, is het niet om het eten dan wel om de verplichte bezoeken en de strijd naar welke familie op welke dag.
(Uitzonderingen daargelaten natuurlijk).
Toch gaat het om vrede op aarde, naar het op zoek gaan naar de verlichtende ster.
Waarom is dat dan toch zo moeilijk te vinden?
Omdat wij het onszelf zo moeilijk maken. Het heeft allemaal te maken met verwachtingen. Verwachtingen die jij hebt ten aanzien van een ander.
Als voorbeeld: ooit was ik eens boos op een vriendin die mij pas na 4 maanden vertelde dat ze zwanger was. Ik vond dat ik toch echt wel bij het rijtje van mensen hoorde die het minstens na de 12e week had mogen horen. Waarom vond ik dat? Omdat ik mezelf als goede vriendin beschouwde en de verwachting had dat ik dan DUS in een vroegstadium over zulke zaken geinformeerd hoorde te worden.
Maar is zo'n ingrijpende gebeurtenis niet iets waar deze vriendin zelf over mag beslissen? Juist, het had allemaal te maken met MIJN verwachting, waar zij niet aan voldeed.
Als je niets van de ander verwacht, word je ook niet elke keer teleurgesteld als de ander niet aan jouw verwachting voldoet.
Als je niets van de ander verwacht is de vreugde vele malen groter als de ander iets voor je doet, of voor je meeneemt of spontaan langskomt. Alles voelt dan opeens als een fantastisch, spontaan kado.
Vanuit je strakke stramien, je strakke patroon zie je opeens die verlichtende ster. De strakke touwtjes om je heen worden opeens losser.
Toen ik mijn jongste dochter vroeg van wie zij eigenlijk allemaal hield, antwoordde zij: "Van iedereen op de hele wereld."
En daar hebben we het antwoord; houden van iedereen op de hele wereld, zonder ook maar 1 verwachting daarbij en iedereen laten zijn zoals hij is en dan.... dan is er pas echt vrede op aarde!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten