Er was eens een paard.....

Er was eens een paard en een vrouw.Zij vonden elkaar wel interessant maar voelden zich  niet helemaal comfortabel in elkaars gezelschap.

Fysiek gaven ze elkaar de ruimte en bleven op afstand. De vrouw bedacht dat zij echt wel te vertrouwen was en stapte op het paard af. Het paard werd getriggerd en bleef staan maar zijn hoofd draaide steeds weg, van links naar rechts. Of het paard hield zijn hoofd hoog, hoog boven het hoofd van de vrouw.

Echt contact was er dus niet en dat werkte verwarrend voor paard en vrouw.

Tot de vrouw niet vanuit haar denken het signaal gaf dat ze echt wel te vertrouwen was en contact wilde, maar vanuit haar gevoel (vanuit haar buik) dit aangaf.

Het paard boog onmiddelijk zijn hoofd en begon tegen haar buik aan te duwen. Daarna keek het paard haar recht aan en was er echt contact.

Zowel paard als vrouw voelden zich ontspannen, er was mogelijkheid voor fysieke ruimte en ruimte op energetisch( emotioneel) gebied. Niemand die voor de ander dacht, zowel paard als vrouw handelden puur uit gevoel en er was contact.

Paard gaf een stevige maar vriendschappelijk duw met zijn hoofd en de vrouw gaf lachend als antwoord een aai terug en ze keken elkaar recht in de ogen. En er was ruimte en echt contact, puur contact.

Het paard, dat was Jilbo en de vrouw...dat was ik.

Vandaag in Woudenberg, tijdens fantastische coachingsessie.

En Jilbo en ik  leefden nog lang en heel gelukkig. 

Krijg niet de zenuwen!

                                                 
Als aankomend cranio-sacraaltherapeut vandaag weer een module afgerond: talking to the alarmclock. Wat dat is ?? Ontladen van je zenuwstelsel.
Kan dat? Ja dat kan! De eerste keer dat ik dat hoorde vond ik het al geweldig klinken en om zo'n ontlading te voelen is echt heerlijk.
Maar waarom laadt dat zenuwstelsel dan op? Ja inderdaad, vaak door stress. Je laadt op om over te kunnen gaan op actie.
Voorbeeld: Je leest rustig een boek op de bank, er is niemand thuis, de deur op slot. Opeens hoor je een vreemd hard geluid... Alle alarmbellen in je lichaam staan op red-alert, de adrealine giert door je lijf. Wat is dat en moet je wat doen?
Of je loopt door een hele drukke winkelstraat, je bent continu bezig mensen te ontwijken en je weg te vinden. Ook dan staat je zenuwstelsel op scherp en laadt op. Klaar om, mocht het nodig zijn, tot actie over te gaan. Een heel natuurlijk, dierlijk instinct. Je lijf is klaar om te vechten, vluchten of te bevriezen.
2 Voorbeelden die je kunnen overkomen, waar je niet altijd invloed op hebt.
Maar waarom zijn wij mensen zo stom om ons zenuwstelsel zelf op alert te draaien terwijl dat helemaal niet hoeft?
Wat doen we (bijna) allemaal als we wakker worden? We pakken de krant en laden ons op met nieuws, met 95% slecht nieuws. Laat maar binnen komen, het liefst nieuws van over de hele wereld, rampen, crisis, ongelukken. Alles waar je op dat moment niks mee kunt, maar waar je mee begint om je zenuwstelsel op te laden. Ook nog wat nieuws erbij waar je je (letterlijk) kapot aan kunt ergeren en het zenuwstelsel gaat weer een tikkie hoger. Dan nog even een sterke bak koffie erbij en hup je stelsel krijgt weer een tikkie erbij.
Je bent niet gewoon wakker om je dag te beginnen, je bent al in een hoge staat van paraatheid en eigenlijk moet de dag nog beginnen. Misschien begrijp je je eigen reactie nu als je je voorstelt dat je dan de file in rijdt en iemand laat jou er niet tussen... GGGRRRRRR hele lichaam van kaken tot tenen op slot en het is nog maar 9 uur 's morgens.....
Maar er is goed nieuws! Het kan anders! Probeer morgen ochtend maar: neem de tijd om wakker te worden. laat je hersens rustig ontwaken, geen stress voor de tijd. Neem een ontbijt zodat je binnenwereld ook kan ontwaken. Oke, beetje koffie mag. Lees niet de krant en kijk niet op je mobile naar nieuws of mail maar geniet van het wakker worden.
Ga dan naar je werk of je ding doen en voel eens hoe dat is voor jouw hoofd, jouw rug, jouw schouders alles.....
Haaaaaaaaa, wat een rust..................... voor jezelf en ook voor je omgeving.

Dank namens jouw eigen zenuwstelsel!

Hoe kan het dat ik MIj ben?

Dochter Anouk van 5 heeft een manier ontdekt om tijd te rekken voor het naar bed gaan. Namelijk vragen stellen. En vaak nog verdomde goede vragen ook.
Zo ook van de week:
"Mam, hoe kan het dat ik MIJ ben?"
Ik moest er zowaar een avondje over nadenken.
Hoe kan het dat ik MIJ ben? Het lijkt eenvoudig. Jij hebt deze papa en deze mama en daaruit ben jij geboren en dus ben JIJ nu JIJ.
Maar ben je nog wel JIJ? Vanaf dag 1, bepalen wij als ouders wat volgens ons goed voor je is. Ook leggen wij jou onze normen en waarden op. Vanuit onze visie bepalen wij voor jou wat goed is en wat fout is. Vanaf 2 1/2 ga je naar de peuter- en basisschool en zijn er juffen die jou van alles leren vanuit hun goed bedoelde visie en vanuit de visie die past bij de school.
Steeds meer mensen om jou heen weten opeens hoe het allemaal moet en sterker nog, er komen verwachtingen bij. Papa en mama verwachten dat je 'bedankt voor het spelen zegt' tegen een ouder. Maar misschien vond je het wel helemaal niet leuk en dan moet je nog bedanken ook, want dat 'hoort' zo.
Je mag niet zeggen als je iemand niet aardig vind, je moet rekening houden met de ander. En zo krijg jij allerlei regels, waarden en normen opgelegd vanuit de visie van anderen.
Dit gaat door zelfs als je volwassen bent. En dan ben JIJ opeens IEMAND met allemaal laagjes eromheen.

Ik realiseer me dat ik van dit inzicht wat jij nu aankaart, zelfs mijn beroep heb gemaakt. Via massage laat ik mensen weer voelen wie ze zelf zijn en voelen welke lagen zo langzamerhand over de houdbaarheidsdatum zijn en allang weg mogen. Het zijn oude patronen, visies en ook nog van anderen.

Door jouw vraag, Anouk, weet ik opeens dat het antwoord zo simpel is.
Uit 1 vader en 1 moeder ben JIJ geboren. Dat is het, niet meer en niet minder. Weg met alle normen, waarden, visies die anderen bedacht hebben. JIJ bent JIJ en als jij leeft vanuit je pure intuitie zoals je als pasgeborene al deed, dan krijg jij hulp/liefde waar nodig is en leef jij als JIJ op wilskracht en wijsheid.

Goh, het leven kan dus zo simpel zijn omdat jij JIJ bent en ik MIJ.
Ik hoop dat we daar samen nog heel lang van mogen genieten !